“Samen goed voor 193 jaar, maar de herinneringen aan die andere tijd brengen hen nog altijd samen.”
Vandaag zijn we te gast in de Zilverberk. Het is schitterend weer en dus installeren we ons op het terras. De ontspannen sfeer zal er de geesten en de tongen los maken.
Theofiel (links op de foto) woonde oorspronkelijk in Maria-Aalter en daarna, met zijn vrouw en drie kinderen, in Aalter. Hij werkte eerst bij Vynckier en daarna bij de belastingen.
Zes jaar geleden werd hij bewoner van de Zilverberk.
Adiel is geboren en getogen in Maria-Aalter. Hij werkte o.a. bij de Floridienne in Gent, heeft één dochter en twee kleinkinderen en kwam één jaar geleden naar de Zilverberk.
Daar ontmoette hij, naast andere bekenden van vroeger, ook Theofiel. En van het één kwam het ander en Theofiel, die normaliter alleen aan tafel zat om te middagmalen, kreeg daar dus het gezelschap van zijn vroegere dorpsgenoot.
Vroeger, dat was een andere tijd …!
Beiden gingen destijds op hun kloefen naar de lagere school in Maria-Aalter. Theofiel zat wel een jaar hoger, maar toen gebeurde het regelmatig dat enkele studiejaren, om praktische redenen, samen les kregen. Zo zaten ze o.a. bij meester Jules, die ook koster was, en ook bij meester Henri.
Regelmatig verlieten ze de klas om ‘naar de koer’ te gaan, maar eigenlijk was het om op de kerktoren naar de klok te gaan zien. Hoe lange nog??
En samen gingen ze ook naar de Vespers want … iedereen was katholiek.
Adiel woonde dicht bij het station en was dus bij de groep van de ‘stoase’. Theofiel was bij de groep van ’thoekske’, en zo waren er nog wel enkele groepen in Maria-Aalter.
De groepen namen deel aan een heel speciale jaarlijkse wedstrijd. Allen zochten verwoed naar ‘ieke-ronkers’ – dat zijn dus meikevers. Deze werden de kop afgedraaid en de rest van het lichaam werd in een tonnetje bewaard om later te tellen welke groep gewonnen had en daar dan zelfs een prijs voor kreeg. Dat dit tonnetje na enige tijd een onaangenaam geurtje verspreidde hoorde erbij.
En … op de jaarlijkse kermis stond een ‘autoscooter’, met mooie verlichting … die dan weer tientallen ieke-ronkers aantrok – voor in het tonneke!
En … tweejaarlijks kwam een cinema naar het dorp – in een tent.
En … Adiel’s moeder bakte brood in het bakhuisje van … de moeder van zijn lief.
En … bij Theofiel waren er 6 kinderen – en één fiets. En die werd dan nog door de Duitsers in beslag genomen.
Adiel en Theofiel, nu gezamelijk goed voor 193 jaar, beleefden ooit samen een ‘andere tijd’, en de herinnering daaraan brengt hen nu in Veilige Have opnieuw samen.
Marc Batsleer - Vrijwilliger